RAŻĄCE NARUSZENIE PRAWA W WK/STAROSTWIE - DIAGNOSTA (diagnostasamochodowy.pl)

Sygn. akt P 16/16 Trybunału Konstytucyjnego ws zgodności art 84 Pord z Konstytucją RP.

Co prawda powód jest mniej istotny tj. diagnosta wykonał badanie pojazdu z gazem bez protokołu i za to mu cofnięto uprawnienia. Natomiast głównym celem pytania jest czy cofnięcie uprawnienia diagnoście jako jedyna kara bez innych tzw gradacji kar jest zgodne z Konstytucją.

W tej sprawie Trybunał uznał, że pytanie jest za poważne i poradził się innych instytucji w Państwie i wypowiedziały się one skrajnie różnie. Ostatecznie Trybunał stwierdził, że pytanie jest ogólne a nie w konkretnej sprawie stąd nie zasługuje ono na udzielenie odpowiedzi ogólnej.

Krótko 12 stron uzasadnienia i jeśli ktoś liczy na to, że znajdzie jednoznaczną odpowiedź i jej nie doczyta to niech się nie przejmuje - nie jest jedyny

Sami sędziowie Trybunału Konstytucyjnego nie byli jednomyślni. Jedno w czym się zgadzali diagnosta, który dopuszcza pojazd do ruchu nie zgodnie z przepisami podlega cofnięciu uprawnienia i odsunięciu go od zawodu.

Aczkolwiek uważam, że warto zapoznać się z orzecznictwem.

orzeczenie TK kwestia karania diagnostow 89142_p_16p16_2017.pdf

Zmagam się z problemem udokumentowania praktyki w celu wydania uprawnień diagnosty. W jednym z orzeczeń sądu natknęłam się na sytuację, w której skarżący któremu odmówiono wydania uprawnień powołał się na "opinię prawną wydaną przez Polską Izbę Stacji Kontroli Pojazdów dotyczącej terminu "udokumentowana praktyka".

Niestety nie jestem zrzeszona w PISKP. Czy może ktoś z Państwa ma dostęp do tej opinii?

Pozdrawiam,

Karolina

http://orzeczenia.wroclaw.so.gov.pl/content/$N/155025000002006_IV_Ka_000840_2016_Uz_2017-04-11_001

Cytat

WYROK

(...) po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 r. sprawy (...)

oskarżonych o przestępstwo z art. 63 ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. z 2013 r., poz. 963 j.t. ze zm.)

 

na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego

od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia –Fabrycznej

z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt XII K 517/14

I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II. zasądza od oskarżyciela subsydiarnego Urząd Dozoru (...) w W. na rzecz oskarżonych M. J. (2) i M. J. (3) kwoty po 672 (sześćset siedemdziesiąt dwa) złote tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu odwoławczym;

III. kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciąża oskarżyciela subsydiarnego, w tym zasądza mu opłatę w kwocie 100 zł.

sygn. akt IV Ka 840/16

UZASADNIENIE

M. J. (2) i M. J. (3) zostali oskarżeni o to, że w dniach 19 lutego 2013 r. – 29 października 2013 r. we W. eksploatowali urządzenia techniczne w postaci 2 podnośników samochodowych i zbiornika ciśnieniowego, bez otrzymania decyzji organu właściwej jednostki dozoru technicznego o dopuszczeniu urządzeń do eksploatacji, wymaganej zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. z 2013 r., poz. 963 j.t. ze zm.), tj. o czyn z art. 63 ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. z 2013 r., poz. 963 j.t. ze zm.)

Po rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt XII K 517/14:

I.  uniewinnił oskarżonych M. J. (2) i M. J. (3) od popełnienia zarzucanego im czynu opisanego w części wstępnej wyroku;

II.  zasądził od oskarżyciela subsydiarnego Urzędu Dozoru (...) w W. na rzecz oskarżonej M. J. (2) kwotę 1.008 zł tytułem zwrotu kosztów obrony oskarżonej w sprawie;

III.  zasądził od oskarżyciela subsydiarnego Urzędu Dozoru (...) w W. na rzecz oskarżonego M. J. (3) kwotę 1.008 zł tytułem zwrotu kosztów obrony oskarżonego w sprawie;

IV.  na podstawie art. 632 pkt 1 k.p.k. kosztami postępowania obciążył oskarżyciela subsydiarnego Urząd Dozoru (...) w W.. 

 

(...)

 

Teraz to tylko kombinezon sapera i do roboty:((

http://www.rp.pl/Prawo-drogowe/307029976-Quada-nie-mozna-zarejestrowac-jako-motorower---wyrok-WSA.html

Data orzeczenia

2015-03-24 orzeczenie prawomocne

Data wpływu

2015-01-21

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Sędziowie

Anna Klotz /przewodniczący/

Grzegorz Saniewski /sprawozdawca/

Leszek Tyliński

Symbol z opisem

6038 Inne uprawnienia do wykonywania czynności i zajęć w sprawach objętych symbolem 603

Hasła tematyczne

Ruch drogowy

Skarżony organ

Samorządowe Kolegium Odwoławcze

Treść wyniku

oddalono skargę

Powołane przepisy

Dz.U. 2012 poz 1137 art. 84 ust. 3 pkt 2

Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

Sentencja

Dnia 24 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie: sędzia WSA Leszek Tyliński sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 24 marca 2015 roku sprawy ze skargi P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę.

źródło: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/64087D93C9

Są tacy, którzy uwielbiają powoływać się na wyroki Sądów w Bydgoszczy. Doradzam aktualizacje wiedzy. Zamieściłem linki i sentencję kilku wyroków lub postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy oddalające skargi na decyzje o cofnięciu uprawnień diagnostom.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 426/13 w sprawie ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie:

(...)

Skazanie diagnosty przez sąd prawomocnym wyrokiem nie stoi na przeszkodzie wszczęciu czy kontynuowaniu postępowania administracyjnego, którego wynik skutkuje inną aniżeli karną odpowiedzialnością - odbywa się, bowiem na odmiennej, niezależnej płaszczyźnie. Ich podmiotowa i przedmiotowa bliskość nie oznacza tożsamości. Zatem niezależnie od odpowiedzialności karnoprawnej diagnosta, co do zasady ponosi odpowiedzialność administracyjną w postaci cofnięcia uprawnień. Cofnięcie takie jest bezterminowe, a ponowne wydanie uprawnień diagnosty nie może nastąpić wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnień stała się ostateczna. Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanej uchwale siedmiu sędziów podkreślił również, że sąd karny nie zastępuje organu administracji w realizacji obowiązku wynikającego z normy administracyjnego prawa materialnego. Orzeczenie środka karnego z art. 41 § 1 k.k. jest uprawnieniem sądu karnego wynikającym ze sformułowania "sąd może˝.

Z tego to już powodu nie mogło dojść do naruszenia zasady proporcjonalności. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w kolejnych wyrokach przykładowo: z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 2040/11, z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn. akt II GSK 1460/12, z dnia 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt II GSK 928/13, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną, poglądy zaprezentowane w wymienionych orzeczeniach w pełni podziela.

Nie może przy tym budzić wątpliwości, że celem art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów, którzy swoim postępowaniem zagrażają bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Trudno w tej sytuacji mówić o tym, że powyższe przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym pozostają w sprzeczności z art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP. Należy również zauważyć, że omawiane uregulowanie korzysta z domniemania zgodności z ustawą zasadniczą, gdyż Trybunał Konstytucyjny nie orzekł o niezgodności art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d z Konstytucją RP.

Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

źródło: http://www.orzeczenia.com.pl/orzeczenie/e6w7k/nsa,II-GSK-1231-14,uprawnienia_do_wykonywania_zawodu/?next=%2Fwyszukiwarka_orzeczen%2F&search=False&slowa=diagnosta&sygnatura=&data_od=&data_do=&akty=&instytucja=dowolna&x=0&y=0&str=4

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant asystent sędziego Jacek Grzegorzewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2015 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej B. Południe M. N. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę.

Wyrok zasługuje na szczególną uwagę, gdyż udowadnia się diagnoście 3 dni po wykonaniu badania technicznego, że pojazdu nie było na stacji kontroli pojazdów.

źródło: http://www.orzeczenia.com.pl/orzeczenie/lzpgh/wsa,II-SA-Bd-719-15,ruch_drogowy/?next=%2Fwyszukiwarka_orzeczen%2F&search=False&slowa=diagnosta&sygnatura=&data_od=&data_do=&akty=&instytucja=dowolna&x=0&y=0&str=1

Sentencja

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Michał Kujawa po rozpoznaniu w dniu 6 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów postanowił: oddalić wniosek.

Uzasadnienie

(...)

Stwierdzić należy, że strona ponosi wydatki związane ze swym utrzymaniem, co nie jest kwestionowane. Z drugiej jednak strony wymaga podkreślenia, że udzielenie stronie prawa pomocy jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Przyjęcie przez stronę skarżącą innego priorytetu w wydatkach nie może stanowić podstawy do uznania, że Skarb Państwa winien kredytować wydatki związane z prowadzeniem przez stronę skarżącą procesów sądowych.

Warto również zauważyć, że koszty sądowe mają charakter należności publicznoprawnych, zatem winny być uiszczane w pierwszej kolejności, nie zaś dopiero wówczas, gdy pozostaną wolne po rozdysponowaniu środki. Opłaty sądowe stanowią rodzaj daniny publicznoprawnej i w związku z tym inne wydatki wnioskodawcy nie mogą być w stosunku tych opłat traktowane priorytetowo (por. postanowienie NSA z dnia 23 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 23/06, niepubl.). Tymczasem jak wynika z powyższego skarżący posiada środki zgromadzone na dwóch rachunkach bankowych na łączną kwotę [...] zł. Należy stwierdzić, że nie może być tak, że skarżący dysponując majątkiem oraz środkami pieniężnymi przerzuca koszty na podatnika. Ponadto jak wynika z przedłożonych zeznań podatkowych za 2013 r. oraz 2014 r. dochód skarżącego pozostawał na stałym i stabilnym poziomie.

Reasumując należy stwierdzić, że skarżący jest w stanie ponieść koszty sądowe w przedmiotowej sprawie tym bardziej, że są one uiszczane jednorazowo po to aby zainicjować postępowanie sądowoadministracyjne. Tym bardziej, że wpis sądowy od przedmiotowej sprawy został ustalony w wysokości 200 zł. Obecnie skarżący pobiera zasiłek dla bezrobotnych zaś jego żona otrzymuje wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę.

źródło: http://www.orzeczenia.com.pl/orzeczenie/qi6fk/wsa,II-SA-Bd-802-15,prawo_pomocy/?next=%2Fwyszukiwarka_orzeczen%2F&search=False&slowa=diagnosta&sygnatura=&data_od=&data_do=&akty=&instytucja=dowolna&x=0&y=0&str=1

http://www.naszawokanda.pl/orzeczenie/z1yj0/wsa,III-SA-Ld-259-14,ruch_drogowy/1/

Wyrok NSA z 2001-02-23

Sygnatura: II SA 240/00

Status: nieprawomocne, kończące

Sędziowie:

Drachal Janusz przewodniczący sprawozdawca

Rajewska Jolanta

Bała Jan

Symbole:

603 Utrzymanie i ochrona dróg publicznych i innych dróg ogólnodostępnych, ruch na tych drogach, koleje, lotnictwo cywilne, p

Hasła:

Ruch drogowy

Administracyjne postępowanie

Powołane przepisy:

Dz.U. 1999 nr 59 poz. 632 par. 28

Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów.

Dz.U. 1997 nr 98 poz. 602 art. 72-73

Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

Tezy

 

Nadanie i nabicie numerów identyfikacyjnych pojazdu nie wymaga wydania decyzji administracyjnej.

 

Sentencja

 

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Heleny G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 22 listopada 1999 r. (...) w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na nabicie numerów identyfikacyjnych pojazdu - stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty Powiatowego w P. z dnia 3 września 1999 r. (...); (...).

 

Uzasadnienie

 

W dniu 19 lipca 1989 r. Helena G. wystąpiła do Starosty Powiatowego w P. z wnioskiem o skierowanie na nadanie i nabicie numerów identyfikacyjnych karoserii samochodu osobowego marki Fiat 126p, odzyskanego po kradzieży.

 

Decyzją administracyjną z dnia 3 września 1999 r. Starosta Powiatowy w P. odmówił zainteresowanej zgody na żądane skierowanie nabicie numerów identyfikacyjnych karoserii samochodu. Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy art. 72 i art. 73 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz par. 28 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów /Dz.U. nr 59 poz. 632/.

 

W uzasadnieniu decyzji Starosta Powiatowy w P. podkreślił, że zgodnie z obowiązującym prawem wspomniane skierowanie na nadanie i nabicie numerów identyfikacyjnych może dotyczyć jedynie pojazdu, a nie jego części, zaś w rozpatrywanej sprawie zaintersowana żąda nadania i nabicia numerów identyfikacyjnych nie samochodu lecz karoserii. W tej sytuacji zdaniem Starosty Powiatowego w P., pozytywne załatwienie wniosku Heleny G. jest niedopuszczalne.

 

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. nie uwzględniło odwołania Heleny G. i decyzją z dnia 22 listopada 1999 r. utrzymało w mocy powołaną decyzję Starosty Powiatowego w P. z dnia 3 września 1999 r. Motywy decyzji organu odwoławczego były w istocie zbieżne z argumentacją prawną zawartą w decyzji Starosty Powiatowego w P..

 

Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. Helena G. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o uchylenie tej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty Powiatowego w P. z dnia 3 września 1999 r.

 

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o oddalenie skargi podnosząc, iż karoserii pozostałej po samochodzie osobowym marki Fiat 126p. (...) nie można uznać za pojazd, do którego odnoszą się regulacje prawne dotyczące skierowania na nadanie i nabicie numerów identyfikacyjnych.

 

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

 

Stosownie do art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd ten nie jest związany granicami wniesionej skargi. Sprawując zatem sądową kontrolę administracji publicznej /art. 184 Konstytucji oraz art. 20 i art. 21 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/ Sąd ten rozpoznaje sprawę w granicach zakreślonych nie tylko samą skargą, lecz także zaskarżoną decyzją.

 

Rozstrzygając niniejszą sprawę należy podkreślić, że w okresie obowiązywania ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. - Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. 1992 nr 11 poz. 41 ze zm./ omawianą problematykę nadawania numerów identyfikacyjnych regulowało zarządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 12 października 1995 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów stosowanych przy tym dokumentów /M.P. nr 63 poz. 695/.

 

Integralną część tego zarządzenia stanowiła - jako załącznik nr 7 - instrukcja w sprawie nadawania i wybijania numerów na podwoziach /nadwoziach/ i silnikach oraz wykonywania tabliczek zastępczych. Instrukcja ta określała sposób nadawania i wybijania numerów na podwoziach /nadwoziach/ i silnikach oraz wykonywania tzw. zastępczych tabliczek. I tak, stosownie do par. 2 ust. 1 powołanej instrukcji numery były nadawane i wybijane, za zgodą organu właściwego do rejestracji pojazdu, w wypadkach wskazanych w tym przepisie, a więc w sytuacji pojazdu złożonego we własnym zakresie, jeżeli do jego budowy użyto podwozia /nadwozia/ lub silnika bez numeracji fabrycznej, wymiany podwozia /nadwozia/ lub silnika /bloku silnika/, jeżeli nie mają one numeracji fabrycznej, zniszczenia albo wymiany podczas naprawy pojazdu elementu, na którym znajduje się numer podwozia /nadwozia/, a także zatarcia albo sfałszowania numeru podwozia /nadwozia/ lub silnika pojazdu odzyskanego po kradzieży. Miejsca /pola numerowe/ służące do nanoszenia numerów identyfikacyjnych określał par. 3 omawianego zarządzenia.

 

Tabliczkę zastępczą wydawano natomiast w wypadkach braku, utraty lub zniszczenia tabliczki fabrycznej, a także utraty aktualności treści tabliczki fabrycznej - w wypadku dokonania zmian w pojeździe.

 

Zarządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 12 października 1995 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów stosowanych przy tym dokumentów wydane zostało na podstawie art. 67 pkt 2 powoływanej ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. - Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. 1992 nr 11 poz. 41 ze zm./. Przepis ten uprawniał Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej do określenia zakresu badań technicznych pojazdów, sposobu ich przeprowadzania i wzorów dokumentów.

 

Obecnie zagadnienie nadawania i nabijania numerów identyfikacyjnych regulują przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. nr 98 poz. 602 ze zm./ oraz akty wykonawcze. Na podstawie art. 72 ust. 3 i art. 76 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy - Prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. wydane zostało rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów /Dz.U. nr 59 poz. 632/. Paragraf 28 ust. 1 tego rozporządzenia - stanowiący podstawę decyzji kwestionowanych przez Helenę G. - stanowi, iż organ rejestrujący na wniosek właściciela pojazdu wydaje skierowanie na nadanie i nabicie numerów w przypadku: pojazdu zbudowanego przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej, którego markę określa się jako "SAM"; pojazdu, w którym dokonano wymiany nadwozia, podwozia /ramy/ lub silnika na nadwozie, podwozie /ramę/ lub silnik bez numeracji fabrycznej; pojazdu, w którym podczas naprawy uległ zniszczeniu albo wymianie element, na którym znajduje się numer nadwozia, podwozia /ramy/, silnika; pojazdu odzyskanego po kradzieży, w którym został zatarty albo sfałszowany numer nadwozia, podwozia /ramy/ lub silnika; pojazdu /określonego w par. 2 ust. 3/, w którym został zatarty albo sfałszowany numer nadwozia, podwozia /ramy/ lub silnika; pojazdu, w którym został zatarty albo sfałszowany numer nadwozia, podwozia /ramy/ lub silnika, a prawomocnym orzeczeniem sądu zostało ustalone prawo własności pojazdu oraz pojazdu, w którym uległ skorodowaniu numer nadwozia, podwozia /ramy/ lub silnika, jeżeli zostanie to potwierdzone pisemną opinią biegłego lub rzeczoznawcy z zakresu oznakowań pojazdów, w której potwierdzone zostaną pierwotne numery nadwozia, podwozia /ramy/ lub silnika, a w przypadku braku takiej możliwości jednoznacznie stwierdzony zostanie brak ingerencji w pole numerowe w celu umyślnego zniszczenia lub zafałszowania pierwotnego numeru.

 

Wykonując omawiane oznaczenia uprawniona stacja kontroli pojazdów wydaje zaświadczenie o wykonaniu tabliczki zastępczej, nadaniu i nabiciu numerów lub zaświadczenie potwierdzające brak możliwości nadania i nabicia numeru silnika, jeżeli nadanie i nabicie numeru w sposób określony w odrębnych przepisach mogłoby spowodować uszkodzenie silnika.

 

Powołane przepisy art. 72 ust. 3 i art. 76 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym upoważniły Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej do określenia w drodze rozporządzenia, dodatkowych dokumentów, na podstawie których rejestruje się pojazd, lub do zwolnienia z obowiązku przedstawienia niektórych dokumentów w tym zakresie oraz do określenia w porozumieniu z Ministrami Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Obrony Narodowej warunków i trybu rejestracji pojazdów oraz wzoru dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, tablic rejestracyjnych oraz innych tablic i oznaczeń, w które zaopatruje się pojazd, a także do ich opisu.

 

Przytoczone unormowania nie mogą więc stanowić podstawy materialnoprawnej do uznania, iż skierowanie na nadanie i nabicie numerów identyfikacyjnych /lub odmowa/ następuje w formie decyzji administracyjnej.

 

Na okoliczność tę zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 maja 2000 r. - stwierdzającym nieważność decyzji obu instancji - II SA/Kr 1641/97. NSA przypomniał, że zgodnie z art. 1 pkt 1 i art. 104 par. 1 Kpa, a także zgodnie z ukształtowanymi poglądami doktryny prawa administracyjnego i orzecznictwa sądowego, decyzja administracyjna jest formą załatwienia indywidualnej sprawy administracyjnej. Wydanie decyzji jest możliwe wtedy, gdy prawo materialne przewiduje w konkretnym stanie faktycznym konkretyzację normy prawnej wobec indywidualnie określonego adresata poza aparatem administracyjnym. Prawo materialne w tym ujęciu, to obowiązujące normy prawa materialnego. Przepisy instrukcji w sprawie nadawania i wybijania numerów na podwoziach /nadwoziach/ i silnikach oraz wykonywania tabliczek zastępczych, będącej załącznikiem do powoływanego zarządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania nie mogły być - w ocenie NSA - podstawą prawną decyzji o skierowaniu na nadanie i nabicie numerów. Nie wskazuje na to ani ranga tych przepisów, ani charakter czynności, które przepisy te regulują. Tak więc nabicie numerów podwozia samochodu oraz zgoda na te czynności nie są, zdaniem Sądu, czynnościami prawnymi, lecz technicznymi i dla ich realizacji nie jest potrzebna decyzja administracyjna. Wniosek o nadanie i nabicie numerów nie uruchamia - zdaniem NSA - postępowania jurysdykcyjnego. Omawiane czynności mogą stanowić natomiast okoliczności istotne w postępowaniu administracyjnym o rejestrację pojazdu.

 

I wprawdzie powołane orzeczenie NSA dotyczyło stanu prawnego wynikającego z zarządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 12 października 1995 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów stosowanych przy tym dokumentów /M.P. nr 63 poz. 695/, to jednak zachowało ono aktualność także pod rządem rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów /Dz.U. nr 59 poz. 632/ z następujących powodów.

 

Otóż zarówno w stanie prawnym obowiązującym obecnie, jak i w poprzednim /powoływanym/ porządku prawnym, przepisy wykonawcze do ustaw mogły być wydawane jedynie na podstawie upoważnienia ustawowego i w celu wykonania ustawy. Obecnie zagadnienie to normuje art. 92 ust. 1 Konstytucji stanowiący, że rozporządzenia wydawane są przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Przepis ten zastąpił w omawianym zakresie regulację zawartą w art. 54 ust. 1 ustawy konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 84 poz. 426 ze zm./. Akt wykonawczy nie może zatem regulować samodzielnie kwestii nie wskazanych w ustawie, a tym bardziej nie może być podstawą władczych rozstrzygnięć przyznających prawo lub nakładających obowiązek na określone podmioty prawne.

 

Jak wynika natomiast z powołanych unormowań ustawowych, odnoszących się do omawianej problematyki, do uregulowania przez Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej powierzona została jedynie materia dodatkowych dokumentów, na podstawie których rejestruje się pojazd oraz zwolnienia z obowiązku przedstawienia niektórych dokumentów w tym zakresie. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej został upoważniony także do określenia w porozumieniu z Ministrami Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Obrony Narodowej warunków i trybu rejestracji pojazdów oraz wzory dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, tablic rejestracyjnych oraz innych tablic i oznaczeń, w które zaopatruje się pojazd, a także do ich opisu.

 

Treść udzielonego upoważnienia ma, w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, istotne znaczenie dla udzielenia odpowiedzi na pytanie o prawną formę skierowania na nadanie i nabicie numerów identyfikacyjnych. Otóż trzeba podkreślić, że przepisy art. 72 ust. 3 i art. 76 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. stanowiące podstawę rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów /Dz.U. nr 59 poz. 632/ dotyczą zagadnienia rejestracji i dopuszczania pojazdów do ruchu. To właśnie te przepisy stanowią podstawę do załatwienia sprawy administracyjnej w przedmiocie rejestracji pojazdu w formie decyzji administracyjnej. Wykonanie zaś przez Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej ustawy Prawo o ruchu drogowym w zakresie rejestracji pojazdów wprowadziło szereg rozwiązań /w tym technicznych/ umożliwiających pozyskanie tych danych /informacji/, które są niezbędne do zarejestrowania pojazdu poprzez wydanie stosownej decyzji lub odmowy takiej rejestracji.

 

Tak więc omawiany akt wykonawczy normuje zagadnienie dokumentów, na podstawie których rejestruje się pojazd oraz określa warunki i tryb rejestracji pojazdów oraz wzory dowodu rejestracyjnego, tablic rejestracyjnych itp. Są jednak takie sytuacje, w których pojazd nie mógłby być w ogóle zarejestrowany w świetle przepisów Prawa o ruchu drogowym. Do takich sytuacji należy np. brak numerów identyfikacyjnych pojazdu lub ich nieczytelność. W takim przypadku adresatem przepisów omawianego rozporządzenia /poprzednio zarządzenia/ o sposobie nadawania i nabijania numerów jest organ administracji, prowadzący postępowanie nie o nadanie i nabicie numerów lecz o rejestrację pojazdu lub o zmianę decyzji w tym zakresie. Nadanie i nabicie numerów jest zatem sferą faktów składających się na treść postępowania sensu stricto rejestracyjnego. I dopiero to postępowanie /postępowanie rejestracyjne/ zostanie zakończone decyzją administracyjną.

 

W świetle powyższego skierowanie lub odmowa skierowania przez organ rejestracyjny na tzw. nadanie i nabicie numerów podzespołu pojazdu nie jest odrębną sprawą administracyjną, a ocena legalności działania organu w tym zakresie powinna następować poprzez badanie decyzji administracyjnej o zarejestrowaniu /odmowie zarejestrowania/ pojazdu lub decyzji w sprawie zmiany decyzji o zarejestrowaniu. Natomiast przepis par. 28 omawianego rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 czerwca 1999 r. stanowiącego, iż organ rejestrujący na wniosek właściciela pojazdu wydaje skierowanie na nadanie i nabicie numerów w określonych przypadkach powinien być traktowany - jak wspomniano - jako przepis z istoty swej skierowany do organu administracji właściwego do prowadzenia postępowania administracyjnego o rejestrację danego pojazdu. Bez wykonania bowiem czynności określonych par. 28 omawianego rozporządzenia nie byłoby w ogóle możliwe zarejestrowanie pojazdu i dopuszczenie go do ruchu.

 

W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznanej sprawie brak było podstaw prawnych do wydania zarówno zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty Powiatowego w P. z dnia 3 września 1999 r. i orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

 

O zwrocie wpisu sądowego /punkt drugi sentencji/ orzeczono na podstawie art. art. 55 ust. 1 powoływanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

czy to nie pasuje bardziej do działu "humor"

uchwala nsa termin dzien wolny.pdf

Zrobiono z nas idiotów. Diagnosta ma zatrzymać DR lub PC jak nic z niego nie można odczytać. Zrobić badanie okresowe i dopuścić pojazd do ruchu na 7 dni z wynikiem negatywnym. Następnie przesłać niewiadomo do jakiego urzędu a tam urzędnicy te nieczytelne „szmaty” jak stwierdzą że są nieczytelne oddadzą osobie która się po ten „szmat” zgłosi. Art. 93.

A wy nie protestujecie, nie grzmicie tylko kolejne lata będziecie dyskutować co skreślać.

Później będzie kolejna interpretacja co mieli namyśli a dla nas kolejny kłopot. Można odnieść wrażenie, że próbuje się podporządkować NAS pod reguły polegające na bezmyślnym wykonywaniu rozkazów. Mieliście koledzy okazje posłuchać nagrań w jak karygodny sposób tworzy się prawo. Kilka lat temu grupie urzędników udało się wprowadzić ustawę, gdzie organ podległy MI , Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego bez uprawnień statusowych wydaje decyzje , egzaminuje diagnostów i kontroluje działalność skp. NIK przeprowadził słynną kontrole nie badając czy Dyrektor TDT miał prawo wydawać decyzje i oceniać stacje kontroli pojazdów. Co więcej na kilkakrotne zapytania nie udziela odpowiedzi. Sądy rozstrzygają wyroki w zakresie decyzji, które wydawał Dyrektor TDT nie badając czy miał kompetencje wypowiadania się w tej sprawie.

Z uzasadnienia wyroku.

„Przede wszystkim należy wskazać, że na żadnym etapie dotychczasowego postępowania administracyjnego (oraz w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie) H. R. nie podnosił kwestii braku właściwości Dyrektora TDT do kontrolowania i wydawania decyzji w zakresie funkcjonowania stacji kontroli. Zarzut ten, wskazujący na zaistnienie przesłanki stwierdzenia nieważności określonej w art. 156 § 1 pkt 1 kpa, został przez H. R. wyartykułowany dopiero w jego wniosku z dnia 11 marca 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora TDT z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], skierowanym do Ministra Infrastruktury. Również wstępna analiza uzasadnień wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów administracji publicznej, jak też zapadłych w niej wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie wskazuje na fakt dokonania oceny prawnej tego zarzutu.”

Powstała prawna możliwość wzruszenia wszystkich wyroków prawomocnych, które uwzględniały decyzje Dyrektora TDT jak i uchylenia tych, które przez niego zostały wydane wraz z wypłaceniem odszkodowania.

Po pięciu latach nękania przedsiębiorców, ganiania kandydatów na diagnostów po całej Polsce i nielegalnego egzaminowania, sąd wydał wyrok w którym zakwestionował dotychczasową działalność tego organu.

Co to za Minister, który nie przestrzega podstawowych obowiązków które wynikają z Kodeksu Postępowania Administracyjnego. Minister Infrastruktury nie powinien dopuścić do obrotu prawnego decyzji Dyrektora TDT. Reguluje to Art.159. § 1, dlatego, że są one dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1.Kpa.

Minister czynił wszystko co tylko było możliwe aby uniknąć uchylenia decyzji Dyrektora TDT.

Mamy bardzo ważny wyrok w tej sprawie, chyba nie jedyny, bo są zaskarżone kolejne decyzje. Ja już o tym wiem, bo wielu poszkodowanych kontaktowało się ze mną. Znam takich którzy musieli zamknąć stacje bo nie mieli poświadczenia- decyzji Dyrektora TDT. Ich straty sięgają ogromnych kwot, kredyty które mieli zaciągnięte na tą działalność doprowadziły ich do bankructwa. Winę za to wszystko na równi z Dyrektorem TDT, ministrem, ponoszą starostowie za nadgorliwość i co więcej uczynili to nielegalnie. Stracili pracę diagności. Ponowny rozruch stacji, będzie bardzo kosztowny, bardzo jestem ciekaw kto za to zapłaci.

VII SA/Wa 1958/10 - Wyrok WSA w Warszawie z 2011-01-31

http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/F9C5D69163

Wyrok stał się prawomocny z dniem 9 kwietnia 2011.

Z treści uzasadnienia.

„Przenosząc na grunt niniejszej sprawy rozważania zawarte w powołanej wyżej uchwale, której treścią Sąd jest nie tylko związany, ale także której wywody w pełni akceptuje, należy podnieść, że Minister Infrastruktury umarzając postępowanie w sprawie wniosku H. R. o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...] uchybił przepisom postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.”

„W szczególności zabrakło zupełnie tego rodzaju rozważań w uzasadnieniach obu zapadłych w sprawie decyzji. Co więcej, Minister Infrastruktury powołał się na treść uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, jednocześnie nie stosując się do ustaleń zawartych w jej uzasadnieniu, co świadczyć może o kompletnym niezrozumieniu treści tej uchwały. Powoduje to, że zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja zapadły z istotnym naruszeniem art. 107 § 3 kpa, gdyż trudno jest uznać, aby takie uzasadnienie decyzji odpowiadało prawu.”

Nie jest to pochlebne stwierdzenie sądu o kompetencji Ministra Infrastruktury. Nielegalne decyzje ministra odwlekły jedynie sprawę o kolejny rok a to wygenerowało znacznie większe koszty odszkodowania. Było to świadome generowanie kosztów przez urzędnika państwowego i to podlega ocenie stosownych organów państwa i tak się też stanie w tej sprawie.

Z uzasadnienia wyroku.

„NSA z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09 uznano, że: "Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 kpa) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym.

Art. 157. § 3. [39] (uchylony).

[39] Art. 157 § 3 uchylony przez art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Zmiana weszła w życie 11 kwietnia 2011 r

„W pozostałych przypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty stosując art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 kpa."

Sąd nie pozostawił cienia wątpliwości co musi zrobić w tej sprawie Minister Infrastruktury.

„Przedstawione uchybienia przepisów postępowania administracyjnego mają istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem od ich prawidłowego zastosowania uzależnione jest właściwe rozstrzygnięcie sprawy w drodze decyzji merytorycznej opartej na art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., albo decyzji o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 157 § 3 kpa (ewentualnie umorzenia wszczętego wcześniej).”

Art. 158. § 1. Rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji.

Art. 156. § 1. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,

Jeżeli będzie mi dane i będziecie tym tematem zainteresowani to zapoznam Was, co dalej się w tej sprawie dzieje. Każdy może przekazać swoje uwagi i proszę mi wierzyć, że żadne opinie, nawet te które Wam proponuje osoba nawiedzona i to odpłatnie, nie mają wpływu na wynik sprawy.

Korzystać należy z dobrych prawników choćby takiego, który jest na tym forum i od lat z tą tematyką związany. Skarga , czy też pozew muszą być tak przygotowane aby przeciwnik nie miał pola manewru i wtedy możecie liczyć na sukces.

Pozdrawiam.

Art. 161. § 3. Stronie, która poniosła szkodę na skutek uchylenia lub zmiany decyzji, służy roszczenie o odszkodowanie za poniesioną rzeczywistą szkodę od organu, który uchylił lub zmienił tę decyzję; organ ten, w drodze decyzji, orzeka również o odszkodowaniu.

§ 4. Roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem trzech lat od dnia, w którym stała się ostateczna decyzja uchylająca lub zmieniająca decyzję.

http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/D9180A7F76 2012-03-28

III SA/Wr 34/12 - Wyrok WSA we Wrocławiu

w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów

I uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji;

II orzeka, że decyzje wymienione w pkt I nie podlegają wykonaniu.

„Organ ten wskazał, że podczas kontroli (na podstawie art. 83b ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym – tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., zwanej dalej ustawą) dokonanej w dniu 9 czerwca 2011 r. w Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów nr [...] (prowadzonej przez T. S. pod firmą A) stwierdzono nieprawidłowości w badaniach technicznych pojazdów wykonywanych przez zatrudnionego w Stacji diagnostę B. W., który kontrolował także pojazdy zasilane gazem (zaświadczenie nr [...] z dnia [...] r. dotyczące pojazdu marki Audi nr rej. [...]oraz zaświadczenie nr [...] z dnia [...]r. dotyczące pojazdu marki Renault nr rej. [...]), mimo że Stacja nie miała uprawnień do takiego działania.”

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

„Skoro według art. 83 ust. 1 pkt 1 w zakresie działalności podstawowej stacji kontroli pojazdów mieszczą się okresowe badania techniczne pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t [z zastrzeżeniem lit. c) – badań technicznych przyczep przeznaczonych do łączenia z pojazdami określonymi w lit. a), o ile stacja spełnia wymagania, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 84a ust. 1 pkt 1 ustawy w zakresie długości stanowiska kontrolnego – co nie odnosi się do rozpoznawanej sprawy] oraz dodatkowe badania techniczne dotyczące pojazdów, o których mowa w lit. a) – czyli pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t [z zastrzeżeniem ust. 1a – a więc badań należących do wyłącznej właściwości okręgowej stacji kontroli pojazdów], to z żadnego z przywołanych unormowań nie wynika wprost zakaz prowadzenia przez podstawową stację kontroli dodatkowych badań technicznych pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, przystosowanych do zasilania gazem, zwłaszcza, gdy się zważy, że po wspomnianej nowelizacji badania te nie zostały już przypisane wyłącznie okręgowej stacji kontroli.”

„Podstawę prawną decyzji wydanych w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, według którego cofnięcie diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych uzależniono od stwierdzenia w wyniku kontroli, że diagnosta dokonał takiego badania "niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania". Sięgnięcie przez starostę po sankcję przewidzianą w tym przepisie wymaga więc nie tylko stwierdzenia, że diagnosta wykonał badania niezgodnie z określonym zakresem, ale także wykazania wadliwego przeprowadzenia tychże badań, albowiem obie przesłanki nie są ujęte alternatywnie, lecz pozostają w koniunkcji.”

„W rozpatrywanej sprawie nie wyjaśniono także – nieobojętnej przy stosowaniu sankcji przewidzianej w art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym – kwestii, czy badane przez skarżącego pojazdy przeszły już proces homologacji przewidziany w art. 68 ust. 6 w zw. z ust. 1 tej ustawy ("przepis ust. 1 dotyczy również instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem oraz sposobu jej montażu przez różne podmioty"), czy też dopiero w kwestionowanym przez organy badaniu skarżący po raz pierwszy skontrolował prawidłowość funkcjonowania instalacji przystosowującej oba pojazdy do zasilania gazem. Gdyby bowiem w rozpoznawanej sprawie zaistniał drugi przypadek, wówczas wejście diagnosty w kompetencje organu właściwego do homologacji byłoby bez wątpienia naruszeniem prawa (w art. 68 ust. 1 w zw. z ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym).”

„W judykaturze niejednokrotnie wskazywano, że art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym przyznaje staroście kompetencję do orzeczenia w drodze decyzji administracyjnej zakazu, który w swojej treści odpowiada orzeczeniu przez sąd powszechny środka karnego w postaci zakazu wykonywania określonego zawodu lub pełnienia funkcji. Biorąc pod uwagę dotkliwe sankcje przewidziane przez ustawodawcę wobec diagnosty, któremu zostanie wykazane naruszenie przepisów lub prowadzenie czynności kontrolnych z rażącym naruszeniem przyjętych zasad, konieczne staje się niezwykle wnikliwe i staranne badanie każdej tego rodzaju sprawy przez organy administracji publicznej. Nie może być bowiem tak, że pochopne działanie organów i subiektywna ocena urzędników zadecyduje o tym, że w gruncie rzeczy z błahych powodów pozbawiać się będzie obywatela uprawnień, które decydują nie tylko o jego statusie zawodowym, ale także o sytuacji materialnej jego rodziny.”

Szanowni forumowicze swego czasu miałem pewne wątpliwości co do jednego ośrodka szkoleniowego. Kandydaci otrzymywali tam zapewnienie, że po zdaniu egzaminu wewnętrznego mogą ubiegać się o uprawnienia diagnosty. Zwłaszcza jeżeli taki egzamin zdali z wynikiem "bardzo dobrym". Pewna osoba zapragnęła w ten sposób zostać diagnostą i z tego co dobrze zrozumiałem takie żądania skierowała do różnych urzędów na terenie kraju. Jak to się zakończyło nie tak dawno temu, opisuje poniższy wyrok.

http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/9AE9601B63

IV SA/Gl 300/11 - Wyrok WSA w Gliwicach Data orzeczenia 2012-01-10 orzeczenie prawomocne

„ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania imiennych uprawnień diagnosty do przeprowadzania badań technicznych pojazdów oddala skargę”

 

„Pismem z dnia [...] Prezydent Miasta C. zawiadomił wnioskodawcę o wszczęciu postępowania na skutek powyższego wniosku oraz wezwał go do przedłożenia dokumentu potwierdzającego zdanie z wynikiem pozytywnym egzaminu kwalifikacyjnego, o którym mowa w art. 84 ust. 2 i 2a ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W odpowiedzi na to wezwanie, zawartej w piśmie z dnia [...], G.K. poinformował, że wraz z wnioskiem złożył wszelkie niezbędne załączniki, w tym zaświadczenie potwierdzające zdanie egzaminu kwalifikacyjnego. Na potwierdzenie faktu zdania egzaminu przedłożył dodatkowo zaświadczenie wystawione przez Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji RP Oddział w K. z dnia [...]. W zaświadczeniu tym stwierdza się udział ww. w szkoleniu w zakresie badań technicznych samochodów w dniach od [...] do [...] i jego zakończenie egzaminem kwalifikacyjnym przed komisją egzaminacyjną z wynikiem ogólnym "bardzo dobrym". „

Pozdrawiam

Łatwo by było sięgnąć w jednym miejscu po różne orzeczenia, które czasem mogą być przydatne dla zainteresowanych forumowiczów. Proszę rozważyć moją propozycję.

II SA/Po 352/11 - Wyrok WSA w Poznaniu 2011-07-19 orzeczenie prawomocne

I wyrok prawomocny w tej samej sprawie II SA/Po 482/10 z 2010-10-27

http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/EFD4EC92AF

„Odwołujący się zwrócił uwagę, iż przedmiotowe auto było użytkowane we Francji od 2001 r do 2009 r. z dwoma numerami VIN i nie powodowało to jakichkolwiek problemów. Podkreślił także, iż numer identyfikacyjny umieszczony na dokumencie francuskim i na pojeździe jest tym samym numerem. Różnice, czyli znaki 4.,5.,6. i 9. są znakami wypełniającymi, a żaden nich nie informuje o niczym.”

W końcu coś do rzeczy. Ciekawy punkt widzenia. Narazie czekamy na ruch klientki.

http://www.forum.norcom.pl/viewtopic.php?p=140896&sid=8a41e8c4f234e76574b5dcaec14c1ae2#140896

Napisałem jeden post który w sposób całkowity rozwiązał problem ujęty w tym temacie.

Dłużej już nie sposób było czekać bo jeden z dyskutantów do załatwienia problemu przywołał policje , kryminalistykę , przeszczep , towarzystwo kolegów diagnostów z innych krajów , międzynarodową szajkę diagnostów itd.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Plagiat dla wyjaśnienia dodam to co słusznie zauważył kolega „Blakop” , że przywołana przeze mnie treść nie może być plagiatem .

Sąd potwierdził argumenty obrony zamieszczając je w sentencji wyroku, narobił sobie kłopotu bo teraz zostanie oskarżony o plagiat powielając argumenty obrony co jest więcej jak śmieszne.

Te argumenty to są cytowane przepisy ogólnie dostępne i ich powielenie tym bardziej nie może stanowić plagiatu a jedynie skutkować z pożytkiem dla diagnostów.

http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/F61F492729

Proszę szanownych kolegów o przestudiowanie całego wyroku. Sprawa jest mi osobiście znana i na miarę moich możliwości przesympatycznemu koledze udzieliłem pewnej porady, tak to skromnie nazwijmy. Niewątpliwie brali w tym udział niezwykle sprawni prawnicy.

Wspominałem przy innym wyroku, że sądy coraz częściej występują z większą wyrozumiałością wobec diagnostów, właśnie ten wyrok miałem na myśli, cytat:

„ Podkreślając znaczenie powyższych regulacji Sąd nadmienił jednak, że decyzja o cofnięciu uprawnień do wykonywania zawodu diagnosty niesie ze sobą bardzo dotkliwe sankcje dla osoby, której dotyczy. Poza pozbawieniem prawa wykonywania zawodu, decyzja ta pociąga za sobą niemożność wydania osobie zainteresowanej ponownego uprawnienia wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnień stała się ostateczna (art. 84 ust. 4 p.r.d.). Zdaniem Sądu, z uwagi na te daleko idące skutki w sprawach dotyczących cofnięcia uprawnień diagnostów organy obowiązane są do wnikliwego rozważenia wszelkich aspektów sprawy, w tym rozważenia zasadności podanych przez stronę wyjaśnień co do powodów zaistnienia określonych nieprawidłowości. Rolą organu jest bowiem każdorazowe dokonanie oceny, czy występujące w danej sprawie uchybienia mogą dawać podstawę do cofnięcia uprawnień diagnosty.”

Proszę sobie wyobrazić, że wobec szanownego kolegi diagnosty WSA w Poznaniu uchylił decyzję Kolegium z dnia 17 maja 2010 r. wyrokiem z dnia 27 października 2010 r. sygn. akt II SA/Po 482/10 i wydawało się że po sprawie. Niestety starosta nie odpuścił i to już był kolejny wyrok w tej samem sprawie. Kuriozalne bo wobec tego diagnosty już po uprawomocnieniu się wyroku, podjęto kolejną próbę pozbawienia go uprawnień za to samo domniemane przewinienie. Nic z tego nie wyszło a sprawa została zastopowana przed wydaniem kolejnej decyzji na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. Jak już wspominałem o tym napiszę w innym temacie.

Pozdrawiam.